Di dîroka şaristaniyê de, ziman ne tenê amrazeke peywendiyê ye; ew nexşeya ramanê û bingeha nasnameyê ye. Kurdan ji zû de ev rastiya hebûnê bi penda xwe ya zêrîn pênase kiriye: “Dar li ser koka xwe şîn dibe, mirov jî li ser zimanê xwe.” Ev gotina pêşiyan nîşan dide ku ziman – çi axaftin be …

from ÇandName https://ift.tt/9zHExyL